Ο Κύκλος των Χαμένων Αξιών: Το Ιστολόγιο...

Ένα νέο δυναμικό ιστολόγιο είναι διαθέσιμο στην διεύθυνση:
http://e-cli.blogspot.com/ .

Ο Κύκλος των Χαμένων Αξιών: Άρθρο του 1992

Τι θα συμβεί αν πτωχεύσουμε;

Ένα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο άρθρο από τους οικονομολόγους Eduardo Borensztein και Ugo Panizza με χρήσιμες αναφορές στην πρόσφατη βιβλιογραφία και στην περίπτωση της Ελλάδας (Πηγή: VOX, What will happen if Greece defaults? Insights from theory and reality). Παραθέτω τα συμπεράσματα του σχολίου:

"What about Greece? The recent experience suggests that the economic costs of default may not be as high as it is commonly thought, and that economic recovery has often started soon after default. It is worth noting, however, that in all defaults studied in our work the economic recovery was helped by exchange-rate depreciation. Since this does not seem to be an option for countries that belong to the Eurozone (for reasons that are well explained in Eichengreen 2007), Greece may pay a steep cost if it were to default. For this reason, we hope that rescue plan launched on 2 May will work and that Greece will not belong to the sample when we update our paper on the costs of default."

Ζούγκλα

Μαγαζιά κλειστά ή ανοιχτά και έρημα, βιοτεχνίες μαραζωμένες, συνταξιούχοι με περικοπές της σύνταξης στα όρια της πείνας, δεκάδες χιλιάδες νέοι άνεργοι που ψάχνουν για δουλειά και με 300 ευρώ (τα 700 σε λίγο θα φαντάζουν εξωπραγματικά), νέες σκληρές συνθήκες εργασίας χωρίς ωράριο και ελάχιστο αμοιβών, δηλαδή φθηνά εργατικά χέρια για να μειωθεί το κόστος εργασίας και όλα τα κόστη γενικώς, χάριν της ανάπτυξης που δεν φαίνεται στον ορίζοντα, δικαστήρια που υπολειτουργούν, δημόσιες υπηρεσίες σε παράλυση, τα οικονομικά υπουργεία να επιμένουν επικοινωνιακά διαπομπεύοντας καθημερινά επαγγέλματα και τάξεις. Και Ταμείο ΜΗΔΕΝ. Μηδέν τα έσοδα, μηδέν σε αξιοπιστία, μηδέν σε ουσιαστική επικοινωνία με τους φορείς.

Η Βουλή ακολουθώντας τυφλά και υπερθεματίζοντας σε εντολή και οδηγίες, απλώς… εγκρίνει νόμους χωρίς να γνωρίζει τις παραμέτρους, τα δε κόμματα έχουν εξαπολυθεί σε ένα πόλεμο αλληλοεξόντωσης μέσω των χρεοκοπημένων, λόγω της ειδικής για τους πολιτικούς παραγραφής, επιτροπών. Ο τηλεοπτικός Τύπος και από κοντά ο έντυπος με πρωτοσέλιδα σκανδάλων και πλήρη υποχώρηση των σοβαρών ειδήσεων για την κατάσταση της χώρας και τα εθνικά θέματα, των οποίων η διαχείριση βαίνει όλο και περισσότερο αναποτελεσματική. Σχεδόν όλα αρχίζουν να κακοφορμίζουν και μόνο νησίδες αξιοπιστίας έχουν απομείνει στο πέλαγος της μηδενικότητας, που κι αυτές αρχίζουν να υποχωρούν στο τσουνάμι της διαφθοράς και της απόλυτης διαπλοκής που εξακολουθεί να κυβερνά απτόητη. Ο πολύς κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη (έτσι πάντα δεν γίνεται;) ότι οδηγούμαστε πολλά χρόνια πίσω και ότι θα χρειαστεί σκληρή δουλειά. Οτι οι απαιτήσεις, τα δικαιώματα όλο και θα μειώνονται. Ηδη δεν φαίνεται αυτό καθαρά με τα εργασιακά, κοινωνικά και λοιπά δικαιώματα; Το ίδιο δεν συμβαίνει με τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατάκτηση της Γαλλικής Επανάστασης με ρίζες αρχαιοελληνικές που έχουν εκμηδενισθεί και μόνο κατ’ ευφημισμόν πλέον υπάρχουν για να παραβιάζονται εκ του ασφαλούς;

Με αφορμή την τρομοκρατία ο κόσμος τρομοκρατημένος από τα μέτρα περιμένει τα χειρότερα, κλεισμένος στο σπίτι του, φοβισμένος και καταπτοημένος απ’ όσα βλέπει και ακούει, αρκούμενος να «διασκεδάζει» με τα τηλεσκουπίδια που μεγαλόψυχα προσφέρονται καθημερινά και αποσυντονίζουν ακόμη περισσότερο όλα τα ενεργειακά κέντρα, σε βαθμό νάρκωσης.

Κάποτε, πολλά χρόνια πριν, συζητούσαμε για την κοινωνία των 2/3 που εργάζεται και το 1/3 που θα εποφθαλμιά τη θέση του, με οιεσδήποτε συνθήκες εργασίας. Ενα είδος ανθρωποφαγισμού που το ονόμασαν ανταγωνισμό. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα με την αλόγιστη σπατάλη των κοινοτικών κονδυλίων και την εκποίηση του εθνικού πλούτου σε κάθε επίπεδο που έφεραν τη χώρα στον πάτο του βαρελιού, που στην περίπτωσή μας εφέρετο να έχει πολλούς πάτους. Ασφαλώς δεν είναι εύκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη ανατροπή. Ως ο ουρανός να γύρισε ανάποδα μοιάζει η εποχή που διανύουμε. Και ακόμη δεν είδαμε τίποτα. Απλώς δεν θέλουμε να το πιστέψουμε και να προετοιμασθούμε. Από την άλλη πλευρά, μέρος της κυβέρνησης φαίνεται πλέον πλήρως ανίκανο να σταθμίσει τα πράγματα. Πού χρόνος για συζήτηση. Από τις απέραντες διαβουλεύσεις, περάσαμε στις μη διαβουλεύσεις, με αποτέλεσμα την πλήρη άγνοια του τι ψηφίζεται και γίνεται νόμος του κράτους. Προσπαθούν να σώσουν τη θέση τους. Να την κάνουν τι; Να σώσουν τον τόπο, όταν δεν μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους και το υπουργείο τους. Κι εμείς ως επαγγελματικός κλάδος τηρήσαμε ευλαβώς όλες τις προδικασίες και διαδικασίες προσερχόμενοι σε διάλογο που αποδείχθηκε καθαρά προσχηματικός, με αποφάσεις προειλημμένες. Εμείς μάθαμε να συζητάμε, να διαπραγματευόμαστε, να αξιώνουμε να εξαντλούμε τον διάλογο, γιατί αυτό επιτάσσουν ο πολιτισμός, το κύρος και οι παραδόσεις μας. Δεν δίνουμε προσχήματα. Ξέρουμε όμως να προστατεύουμε την αξιοπρέπεια και το κύρος των δικηγορικών συλλόγων με τους πολύχρονους αγώνες για τα ατομικά δικαιώματα, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, τη δημοκρατία. Και όταν αυτά αμφισβητούνται δεν χωράει άλλη λύση απ’ αυτήν της προστασίας δικηγορικών συλλόγων που αποτέλεσαν και αποτελούν έπαλξη προάσπισης ανθρώπινων, πολιτισμικών ιδεών, καθώς και των ασφαλιστικών μας ταμείων με κάθε τρόπο. Ιδιαίτερα όταν η άλλη πλευρά αποδεικνύεται πλήρως αναξιόπιστη.

Στη ζούγκλα στην οποία μας οδηγούν υπάρχουν κι εκεί κανόνες, στους οποίους οφείλουμε και εμείς να προσαρμοσθούμε. Μαζί μας έχουμε την ιστορία, τις παραδόσεις μας, τις τιμημένες γενιές που πέρασαν και δόξασαν τον τόπο. Και κυρίως τις γενιές που έρχονται. Οι υπουργοί και τα αξιώματα έρχονται και παρέρχονται. Η αξιοπρέπεια όμως παραμένει και σε ακολουθεί σαν σκιά, και τώρα και πάντα.

* Ο Δ. Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Καθημερινή, 19/6/2010
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_19/06/2010_405181

Η Οικονομία στο Απόσπασμα

Η ελληνική οικονομία ήταν καταδικασμένη σε θάνατο χρόνια τώρα, η κυβέρνηση απλώς την έσπρωξε μπροστά στο απόσπασμα των κερδοσκόπων και νομισματοκόπων και της έδωσε τη χαριστική βολή. Τις πταίει; Ο δρόμος για την κόλαση της πτώχευσης στρώθηκε με τις καλύτερες προθέσεις εγχώριων και Ευρωπαίων πολιτικών. Τεράστιες οι ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεών μας, αλλά και των κυβερνουμένων. Σπαταλήσαμε πολύτιμα χρόνια και δανεικά χρήματα για να χτίσουμε την έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, της παιδείας, της κοινωνίας και της ποιότητας ζωής. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ακόμα και αν αποκτούσαμε ως διά μαγείας τα δισ. ευρώ που απαιτεί ο ταμειακός μας εφιάλτης σήμερα, δεν θα λύναμε τίποτα αναφορικά με τα πραγματικά προβλήματά μας.

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να αποποιείται κάθε είδους ευθύνη, αναπόφευκτα σκέφτομαι κάποια από τα κρίσιμα εκούσια ή ακούσια λάθη τα οποία θεωρώ ότι έγιναν τους τελευταίους μήνες.

Πρώτον, μια σοσιαλιστική κυβέρνηση δύσκολα πείθει ότι μπορεί και θέλει να εφαρμόσει με συνέπεια νεοφιλελεύθερα μέτρα. Δεύτερον, οι τακτικές μακροχρόνιων διαπραγματεύσεων και μπλόφας μπορεί να αρμόζουν στην εξωτερική πολιτική, αλλά είναι συνταγή βέβαιης αποτυχίας για την οικονομία. Συνήθως είναι καλύτερη μια λάθος απόφαση από τη συνεχιζόμενη αναβολή και αμφιβολία. Οι αγορές κεφαλαίων ξεχνούν τα λάθη, απεχθάνονται όμως την αδικαιολόγητη αβεβαιότητα και τις χρόνιες στατιστικές παρεκτροπές. Τρίτον, είναι βασικό αξίωμα της διοίκησης ότι σε περιόδους κρίσης δεν έχεις τον χρόνο ή την πολυτέλεια να διαβουλεύεσαι επί παντός επιστητού, καθώς υπάρχει ανάγκη για στιβαρή και αποφασιστική ηγεσία. Ηγέτη θέλουμε σήμερα και όχι συνομιλητή. Τέταρτον, η επανάληψη της πολιτικής φάρσας της δημοσιονομικής απογραφής του χρέους ήταν αυτή τη φορά καταστροφική σε όρους πραγματικούς αλλά και συμβολισμών. Γιατί κρύψαμε ή δεν καταλάβαμε ότι η οικονομία ήταν η απόλυτη, επιτακτική και μοναδική προτεραιότητα; (όπως γλαφυρά διατύπωνε η κυβέρνηση Κλίντον το 1992: it’s the economy, stupid). Δεν εκπλήσσει η έλλειψη οράματος για την οικονομία. Πέμπτον, τα διαβόητα spread των ομολόγων, οι διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου ή οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν μοναδικό βαρόμετρο ή γνώμονα πολιτικής. Οποιος αναζητεί ευθύνες σε κάποιο διεθνές παρακράτος επενδυτών είναι αφελής. Η κερδοσκοπία είναι μια αναπόφευκτη πνευμονία στην ανοσολογική ανεπάρκεια της οικονομίας μας. Η ευθύνη τελικά είναι δική σου. Στη μεταπολίτευση αφήσαμε τη δημοκρατία στον αυτόματο πιλότο. Ξεχάσαμε ότι είναι το πολίτευμα που έχει τις μεγαλύτερες απαιτήσεις από τους πολίτες.

Σήμερα στην Ελλάδα όλοι μας βιώνουμε την άρνηση αναφορικά με την πραγματικότητα και τις προσωπικές μας ευθύνες. Σύντομα αυτή η άρνηση θα μετουσιωθεί σε θυμό και τότε θα θερίσουμε τις κοινωνικές θύελλες.

Εν κατακλείδι, ας αποδεχθούμε πια ότι δυστυχώς επτωχεύσαμεν. Δεν υπάρχει καμία εύκολη λύση. Θα ακολουθήσουν χρόνια οικονομικής ύφεσης. Ας φροντίσουμε για τους πιο αδύναμους της κοινωνίας μας και ας διασφαλίσουμε ότι η κρίση θα δημιουργήσει δραστήριους μεταπολίτες και όχι μια ακόμα παραλλαγή της μεταπολίτευσης. Ιδωμεν.

Καθημερινή της Κυριακής, 23/5/2010
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_23/05/2010_402046

Η μόνη ελπίδα αναστροφής της κρίσης

Δυστυχώς φθάσαμε στην ουσιαστική οικονομική και πολιτική χρεοκοπία ακολουθώντας σταθερά μια πορεία δεκαετιών που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε το καράβι στην ξέρα.

Ηταν σε όλους γνωστό ότι μια χώρα δεν μπορεί επί δεκαετίες να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει στηριζόμενη σε πόρους των προηγούμενων γενεών, των επόμενων (συνεχής αύξηση του δανεισμού) και της Ε.Ε.

Ας αναζητήσουμε τα σωστά ερωτήματα

Πόσο ανεπτυγμένη και πρόθυμη είναι η κοινωνία των πολιτών ώστε να μπορέσει να συμβάλλει στην υπέρβαση της κρίσης;